Narodowy Bank Polski z okazji 250 rocznicy założenia Mennicy Polskiej, wyemituje nową srebrną monetę o nominale 5 zł. Król Stanisław August Poniatowski podejmując próbę ratowania podupadłej gospodarki, przyczynił się do otwarcia Mennicy Warszawskiej, która została wybudowana przy ul. Bielańskiej. W roku 1766 zostały uruchomione pierwsze maszyny mennicze. Za pomocą tych urządzeń bito monety i medale w złocie, srebrze i miedzi. Wyjątkowe projekty nadzorował nadworny medalier Jan Filip Holzhausser. Przez rozbiory Polski, mennica pauzowała całe 15 lat. Dopiero po piętnastoletniej przerwie, w dobie Księstwa Warszawskiego, otwiera ona swe podwoje, wybijając ogromne ilości monet na potrzeby toczących się wojen napoleońskich. Monety były w tym czasie opatrzone herbem Księstwa Warszawskiego i portretem jego władcy – Fryderyka Augusta. W 1815 Traktat Wiedeński , zamyka ten rozdział działalności mennicy. Car Aleksander I, będący formalnie królem Polski, wprowadza w Królestwie Polskim nowy system monetarny, powiązany z systemem Cesarstwa. Po upadku powstania listopadowego, w latach 1832–1842, Mennica Królestwa wybija tylko monety dwujęzyczne – polsko-rosyjskie. Później następuje całkowita rusyfikacja mennictwa i w latach 1842–1867 wybijane są tam już tylko rosyjskie monety miedziane. Odrodzenie państwowości Polski po I wojnie światowej łączy się z reformą i ujednoliceniem systemu monetarnego Rzeczypospolitej. Wybijane są całe serie monet obiegowych i próbnych, projektowane przez znakomitych polskich medalierów. Wybuch II wojny światowej i okupacja hitlerowska brutalnie kończy tę dobrą passę mennictwa polskiego – okupant pozwala wybijać wyłącznie monety zdawkowe, a w 1944 roku wysadza gmach mennicy. Po wojnie gmach mennicy zostaje odbudowany, ale już w 1952 roku, w związku z dużymi potrzebami menniczymi, powstaje nowy gmach Mennicy Państwowej przy zbiegu ulic Żelaznej i Pereca. Obecnie działająca Mennica Polska S.A. to kontynuatorka 250-letniej działalności Mennicy Warszawskiej. W styczniu 2016 r. rozpoczęła produkcję w nowym zakładzie produkcyjnym, w Warszawie przy ul. Annopol 3.

Rewers monety (klipy) ukazuje, często występujące na monetach i medalach tego okresu, popiersie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Przedstawiono również wizerunek maszyny menniczej doby stanisławowskiej, tzw. balansjerki. Całość podkreśla maksyma Pro Grege Et Lege (Za wiarę, lud i prawo), która widniała na medalu sławiącym wznowienie przez króla Orderu Orła Białego.

Awers przedstawia wizerunek Zamku Królewskiego i postać Minerwy, jako opiekunki rzemiosł, z medalu królewskiego z 1766 roku, który wybito na pamiątkę reformy monetarnej i założenia Mennicy Warszawskiej.

Monetę wykonano ze srebra próby 925/1000, stemplem lustrzanym. Moneta jest selektywnie złocona i oksydowana. Wymiary monety to 40 x 40 mm, a waga to 28 g. Brzeg monety jest gładki. Nakład do 35 tyś. Sztuk. Moneta została zaprojektowana przez Roberta Kotowicza.

Żródło i zdjęcia: NBP

© Andrzej Borowicz

Kontakt


Dane Kontaktowe

Andrzej Borowicz
kom: 516 551 572
gg 52767019
email: kontakt@numibyd.pl

Copyright 2014 © Monetarium Bydgoskie

Wszelkie prawa zastrzeżone - Andrzej Borowicz